Vandaag 23 september, op de dag dat Keelin 15 jaar zou zijn geworden, hebben we haar as in de tuin begraven bij het waterelement.
Met behulp van een wheatenbeeldje en een mooie natuursteen hebben we een gedenksteen gemaakt, die de plaats aanduidt, waar haar as begraven is.
Zo zal ze altijd bij ons zijn.
Rust zacht lieve schat.
Caoilfhoinn Cliath Bailhannah
23 september 1995 * 10 juni 2010
Een laatste groet
Gisteren ging Keelin heel snel achteruit. Niet haar huidproblemen, maar haar fysieke toestand. Ze kon niet meer overeind komen en buiten bij het plassen, viel ze echt om. We besloten toen met elkaar, niet tot vrijdag te wachten, maar direct vandaag haar eigen dierenarts vragen, thuis te komen om haar in te laten slapen. Deze beslissing was zo moeilijk! Ik "lek" al dagen en weet dat het echt zo niet meer kan. Vannacht was ze al ver heen. Peter belde de dierenarts en sprak af, dat zij rond twee uuur hier zou zijn. Crematorium
Stompwijk zou om drie uur Keelin ophalen. De moeilijkste uren van ons leven braken aan. Keelin zelf was heel rustig. Dronk af en toe wat en at zelfs een bak vol kip op, haar lievelingst eten, wat ze doot het nierdieet niet meer mocht. Maar deze week
heeft ze wel een kilo kip op! Om twee uur kwam de arts en al heel snel was Keelin in diepe rust. Daarna duurde het even, maar uiteindelijk kreeg ze haar laatste spuit. Keelin was naar de hondenhemel. We zijn heel lang bij haar blijven liggen en om drie uur kwamen ze Keelin halen. In haar eigen mand is ze mee en morgen om twee uur gaan we samen naar het crematorium om definitief afscheid te nemen. Daarna nemen we haar mee naar huis!
Keelin onze hond is overleden.
het doet ons heel veel pijn.
maar binnen ,diep van binnen.
Weten we dat Keelin altijd,
bij ons zal zijn.
nog zitten we te huilen,
te huilen van verdriet.
omdat onze lieve hond,
ons zo maar verliet.
haar beeltenis is op ons netvlies geschreven
haar liefde is in ons hart gebleven
Tot ziens , goede reis, het ga je goed
We zullen nooit vergeten, dat we jouw hebben ontmoet!
Zoals jullie weten, tobben we met Keelins gezondheid. Ondanks de medicatie en onze goede zorgen, knapt Keelin niet op. Ze wordt alleen maar slechter. We hadden zelf al uit gemaakt, dat dit niet langer kan. We zouden vandaag contact hebben met de dermatoloog. Na dit overleg belde hij later op, dat de uitslagen van de huidbiopsie binnen waren. Nu vast staat, dat Keelin lupus heeft, kan de juiste medicatie worden bepaald. Ze krijgt nu de juiste prednison, dexamethason, en een anti biotica. Hier moet ze echt binnen een paar dagen van opknappen. Vrijdag hebben we weer contact met de dermatoloog. We hebben wel uitgemaakt, dat dit het laatste redmiddel zal zijn. Zo niet, dan zullen we humaan zijn, ook al vinden we dit heel verschrikkelijk en geeft dat veel verdriet. Maar Keelin heeft de laatste anderhalve
week bijna niet gegeten. De laatste twee dagen heeft ze wat kip en brokjes gegeten. maar ze is zo vermagerd, kan bijna niet meer overeind komen en heeft hulp nodig om rechtop te staan. Het gekke is, dat ze nog steeds aangeeft dat ze naar buiten wil voor haar behoefte. Ze doet het niet in huis en wil het ook niet in de tuin doen. Voor ons een rede, deze strohalm met beide handen aan te pakken. Iedereen met huisdieren begrijpt, dat het heel moeilijk is om je dier te laten inslapen. We hebben ook al deze weken, onze principies verlegd. Maar nu weten we het zeker. Knapt ze niet op voor vrijdag, dan zullen we haar uit haar lijden verlossen.
We zien xe9xe9n lichtpuntje, toen Keelin de cuching test moest doen, moest ze een dag dexamethason innemen. Dat middel zorgde ervoor, dat ze in korte tijd heel erg opknapte. Dus misschien gebeurt dit nu weer. We zullen zien. We staan voor een moeilijke beslissing deze week, maar weten, dat dit de enige juiste is, wanneer er geen verbetering komt.
De vriendschap van een hond,
is vriendschap voor het leven,
voor een ander niet te zien,
hoeveel een hond kan geven.
Want ben je eens verdrietig,
dan kijkt ze je aan,
alsof ze zeggen wil,
ik zal altijd naast je staan.
En als je dan weer vrolijk bent,
dan slaat ze met haar staart,
en blaft alsof ze zeggen wil,
dat hebben we weer geklaard.
Zo’n vriendschap is een wonder,
een wonder om te beleven,
geen mens kan zoiets geven.
Keelin, ons floddertje, is na die twee zware dagen ziekenhuis nog niet helemaal bij de mensen. Gisteren hebben we zelfs weer contact gezocht met de artsen in Utrecht, omdat ze niet wilde eten. En wat ze dronk kwam er uit. En dat terwijl ze medicijnen moet binnenkrijgen en houden. Daarom heeft ze nu een anti braakmiddel en een maagbeschermer
gekregen. Dat moet ervoor zorgen, dat ze goed eet en drinkt. Ze heeft ook niet meer gebraakt erna! Het was wel leuk, de dierenarts had de maagbeschermer niet op voorraad
en gaf een recept voor de aptotheek. Werd Keelin helemaal ingeschreven, omdat anders het recept niet verwerkt kon worden. Op de rekening staat wel bij arts dieren! Maar Keelin, onze hond is opgenomen in de archieven van de apotheek. Wat een giller!
Het drinken gaat nu goed. Daar staat ze ook zelf voor op en loopt dan de tuin in. Maar eten is nog maar een ietsje pietsje kip met drie brokjes wat ze binnen heeft. We bieden het haar aan, maar kunnen het niet door de strot duwen! Het eten is ook niet het belangrijkst, maar wel noodzakelijk om aan te sterken. Maar we zien Keelin toch vandaag ook weer wat allerter. Ze slaapt en wordt wakker, kijkt rond, doet een rondje tuin en ploft dan weer op haar kussen. Ze heeft nu twee dagen van de 10 eerste van de kuur. 2x 3 tabletten. Als bijwerking is veel eten en drinken, dus de schade haalt ze wel weer in. Als die huis nu maar eerst eens opknapt.
Of ze ooit weer zo als onder zal worden??
Keelin is thuis! Keelin was gisteravond naar de IC gebracht, omdat ze best zwak was en continue controle nodig had. Ze heeft een infuus gekregen. Vanmorgen kwam ze weer op de verpleegafdeling en werd een echo gemaakt van haar buik. Haar buik zag er prima uit, op haar lever na. Daar werd een biopsie van genomen en wat bleek, de vlekken waren vet en de vergroting kwam door de prednison. Dus groen licht voor de
huidbiopsie. Die is afgenomen onder een lichte roes. Daarna werden wij weer gebeld. dit was om 16.00 uur. We konden Keelin ophalen. Dus wij in de auto in de file naar Utrecht. Daar werden wij weer heel goed ontvangen en kregen we te horen welk plan er was
gemaakt. Keelin krijgt vanaf morgen een zware Prednison kuur. Ook Tramadol voor de jeuk en pijn van de huid. Allemaal heel positief dus. Maar er was toch een zwart wolkje. Haar nieren zijn heel slecht! Voor de zekerheid is urine op kweek gezet, om na te gaan of er toch geen ontsteking is. De waarde waren slechter, dan na haar milt operatie. Dat is niet te behandelen, maar is wel veel voorkomend bij oudere honden.
We kregen Keelin mee naar huis. Ze ziet er niet uit, veel kale plekken van de bloed en biopsies. Maar dat maakt ons niet uit. Ze hoeft niet naar een tentoonstelling. Een tas vol
prednisonkuur gaan we weer naar Utrecht. We hopen dat de uitslagen van de huidbiopsie goed is, zo niet, dan kan de medicatie aangepast worden. Keelin moet veel drinken en daar moeten wij op toe zien. Ze gaat niet meer in bad , maar hopen dat de huid zich hersteld door de kuur. Het maakt ons niet uit dat ze er niet uit ziet. Voorlopig hebben we haar weer bij ons en wij zullen haar verzorgen zoals van ons verwacht wordt. We zijn al blij, dat ze weer thuis is en dat er geen nare dingen in de buik gevonden zijn. Haar nieren zijn wel een probleem en daar kan niets aan worden gedaan. We moeten dus zorgen, dat ze zich strikt aan haar dieet houdt en hopen dat het niet meer verslechterd.
De mensen in Utrecht waren zo lief! Ze vertelden, dat Keelin vanmorgen kwispelend van de IC kwam en een groot deel van de dag, tussen de onderzoeken door lekker met een student buiten heeft gelegen, in alle rust op het gras, zonder andere jankende patixebnten.We bedanken iedereen voor de hartelijke reacties en de grote blijken van medeleven. want Keelin is en blijft onze wereldhond en we hopen nog een tijdje van haar te kunnen genieten. Veel liefs van ons en van Keelin een dikke lebber.
Gisteren hadden we weer contact met de dierenarts. Daar Keelin niet was opgeknapt, maakte ze een afspraak met de dermatoloog in Utrecht. Keelin had niet veel meer gegeten sinds donderdag. We hadden haar wel gekookte kip gegeven, ook al mag ze dat niet! Maar wij hebben zoiets van, slechter kan ze toch niet worden, dus als ze dit lekker vindt, krijgt zij kip! Ze at hier wel van.
Vanochtend 7.45 uur moesten we in Utrecht zijn. Dat was om kwart voor 6 op! Keelin lag heerlijk achterin op haar dikke kussen. We hadden weinig oponthoud en kwamen op tijd. Het inschrijven duurde wel lang. Maar er was koffie en rond 8 uur werden we geroepen. Een uur lang werd ze onderzocht en wij bevraagd door een co- assistent en een student. Toen zij de amnese klaar hadden, werd de arts, dermatoloog geinformeerd. Hij kwam naar ons en bekeek Keelin ook.
De schildklier is een auto- immuumziekte. Deze legt de hele stofwisseling plat. Hieruit kunnen meer ziekten ontstaan. De arts denkt aan Lupus. Om dit zeker te weten is een huidbiopsie nodig. Ook wil hij zeker weten, of er niets anders aan de hand is in de buikholte. Daarom de opname. Ze gaan dan de onderzoeken rustig doen en de biopsie. Waarschijnlijk mag ze vrijdag naar huis. Het is dan de bedoeling, dat ze een hele hoge dosis steroxefden krijgt, wat de klachten moet helpen verdwijnen. Wanneer het Lupus erythematosus (SLE) is, kan ze met
medicijnen opknappen. We hebben de arts uitdrukkelijk gevraagd, of hij die kansen ziet. Hij zegt ja, mits er geen gekke dingen in haar buik zitten.
We hebben ook eerlijk gezegd, dat we nu al maanden aan het tobben zijn. We zetten dit ook alleen maar door, omdat Keelin niet opgeeft. Zodra zij dat doen is het voor ons duidelijk. Maar ze geeft niet op! Er zijn mensen die verklaren ons voor gek, het kost nog al wat. Dat weten we, maar zolang we brood op de plank hebben, doen we alles voor Keelin om haar leven dragelijk te maken. Positief of negatief. Dit kan dus ook het allerlaatste redmiddel, inslapen, zijn.
We duimen nu maar, dat we in ieder geval deze week duidlijkheid krijgen wat Keelin mankeert. Peter gaat nu zijn krantenwijk doen!
De dermatoloog vond de afwijkingen aan de huid niet goed bij de ziekte van cushing passen omdat het een vrij heftig beeld is. Ook bij alleen een te lage schildklierwerking past het niet helemaal daar is het beeld te heftig voor. Haar advies was om een schimmelkweek in te zetten. Als daar niets uit komt (en het gaat niet beter) dan kunnen we over een paar weken huidbiopten overwegen.
De schimmelkweek kunnen jullie zelf afnemen. Neem een nieuwe schone tandenborstel, breek de kop vande steel af, borstel keelin daarmee, zowel de rare plekken als normale haren. Doe deze tandenborstelkop in een papieren envelop en breng die langs op de praktijk, die sturen we dan vanaf hier op.
Dit hebben we gedaan. Onze arts vindt het verhaal van de dermatoloog beter passen bij het beeld van Keelin, dus die weg slaan we eerst in.
Gisteren maakten we ons zorgen, omdat Keelin niet wilde eten. Haar medicijnen gingen met veel moeite naar binnen, ze liep bijna niet, sliep alleen maar en dronk wat af en toe veel water. De spanning gierde door ons lijf. Geeft ze op??? Vanmorgen dus de arts gebeld. We zijn net terug van de dierenarts. Keelin is helemaal onderzocht. Hart, longen, temperatuur, reflexen, ogen, oren, vochthuishouding. Kortom een hele keuring! Behalve dat ze 14 jaar en 8 maanden is, geen afwijkingen gevonden. Volgens de arts komt dit omdat de Prednison is afgebouwd. Dit medicijn zorgt voor grote eetlust. Wanneer ze het niet meer krijgt, kan dit beeld ontstaan. Ze heeft geen pijn, alleen die erge huidklachten. Ook neemt haar spiermassa af, omdat ze minder loopt.Normaal zou een hond injecties krijgen voor de spieren, maar dat kan nog niet door de Prednison. Een hond kan dagen zonder eten, maar geen dag zonder drinken! Zolang ze gewoon normaal drinkt, hoeven we ons geen zorgen te maken. We spreken af het weekend af te wachten en maandag te bellen. Is ze nog steeds zo, dan kunnen we een echo nemen van de buik.
We zijn vanmiddag weer met Keelin naar de dierenarts geweest. Het leek even goed te gaan met die huidproblemen, maar de poten, kop en schaamstreek werden steeds erger. De arts vond ook dat het erger was geworden en gaat het over een andere boeg gooien. De Prednison gaan we versneld afbouwen en Keelin krijgt een antibioticakuur van 14 dagen. Ook neemt ze contact op met de Dermatoloog in Utrecht, om te zien of ze iets over het hoofd ziet. Daar belt ze ons donderdag over op.
Keelin laat alles maar gebeuren en doet het ondanks alles gewoon goed. Peter gaat twee keer per week met haar in bad en laat haar dan heel lang weken, om plekken toch weg te poetsen. maar dat gaat moeizaam. Ze krijgt kalere plekken. We zeggen al tegen elkaar, als Keelin geen Wheaten was geweest, was ze al kaal!!! Ook krijgt ze drie keer daags zalf op de pootjes, die heel gevoelig zijn en sokjes aan. Wanneer die pootjes nu eens minder worden! Maar zoals gezegd, Keelin houdt het vol, dus wij ook!!!
En zoals je kunt zien, Keelin is en blijft een schat!!!
‘Zoals je ziet gaat het nog niet echt lekker met Keelin. De vooruitgang die ze had vorige week door de Prednison is wat gestagneerd. De "vulkanen" op haar lijf zijn wat minder geworden, maar het lijkt wel of ze ergens anders een uitweg hebben gevonden. Haar kop, oren en voetzolen! Dit heeft als gevolg, dat ze weer slechter loopt. We wassen haar trouw elke week, maar het spul is zo taai en wordt pindakaas als het nat wordt. Probeer dat maar eens uit de vacht te spoelen. Ze ligt veel onder een deken, om te voorkomen, dat ze gaat likken. Ze likt tot bloedens toe! We hopen, dat het straks zover los laat en met de haren meegroeit. Dan kan de hondentrimster het misschien weg krijgen. Maar Keelin is nu nog niet in staat zolang te staan. Ik was woensdag in het bos met haar, om even de hondenclub te zien. Maar het was kort en krachtig. Ik wilde nog
even meelopen, maar Keelin zakte in elkaar, door haar poten. Ik moest haar weer in de buggy zetten en terug naar de auto gaan. Niet echt gezellig, maar mijn Keelin gaat altijd voor! Ze was blij weer op haar kussen te liggen. Wanneer het weer lukt weet ik niet. Ze loopt nu wel weer van voor naar achter, maar is daar zo moe van, dat ik nu even wacht tot ze echt is opgeknapt! We hopen dat dit echt gebeurd!
